FIBROMIALGIA – HISTORIA, FAKTY I KONTROWERSJE....
Fibromialgia to nie jest „nowa moda” ani przejściowy trend. To dekady trudnej walki o uznanie cierpienia, którego nie potwierdzają standardowe badania diagnostyczne. Życie pokazuje, że
mamy do czynienia z bólem, który jest prawdziwy, choć niewidoczny dla oka. 
SKĄD SIĘ WZIĘŁA NAZWA?
Fibromialgia to nie jest współczesny wymysł.
Już w 1815 roku lekarze opisywali objawy pod nazwą „reumatyzm tkanek miękkich”.
1904 r. – Sir William Gowers wprowadza termin fibrositis (błędnie zakładając, że przyczyną jest stan zapalny mięśni).
1976 r. – Dr Yunus i dr Hench oficjalnie wprowadzają nazwę FIBROMIALGIA.
Zmiana była konieczna, ponieważ badania dowiodły, że w tkankach nie toczy się proces zapalny.
Co kryje się w tej nazwie?
FIBRA 
włókno
włókno MYO mięsień
mięsieńALGIA ból
ból
1992 r. – WHO oficjalnie uznaje fibromialgię i wpisuje ją na listę jednostek chorobowych.
PSYCHOSOMATYKA CZY REUMATYZM?
To kluczowy punkt, w którym pacjenci najczęściej zderzają się z murem niezrozumienia. 
Błędne przekonania: Przez lata sugerowano, że problem leży wyłącznie w psychice,
ponieważ morfologia czy RTG nie wykazują nieprawidłowości.
Współczesna wiedza: To schorzenie układu nerwowego – CENTRALNA SENSYTYZACJA.
System alarmowy organizmu ma zbyt nisko ustawiony próg bólu. To, co dla innych jest zwykłym dotykiem, dla osoby chorej staje się sygnałem – ALARM: BÓL! 
JAK TO SIĘ WŁAŚCIWIE LECZY?
Nie istnieje jedna magiczna tabletka, która mogłaby „wyłączyć” chorobę. 
Leki na receptę: Często stosuje się preparaty przeciwdepresyjne lub przeciwpadaczkowe.
Celem nie jest leczenie zaburzeń psychicznych, lecz próba wyciszenia nadreaktywnych nerwów.
Blokowanie bólu: Standardowe leki przeciwzapalne (jak ibuprofen) zazwyczaj zawodzą.
Problem nie dotyczy bowiem stawów, lecz błędnego przewodzenia impulsów nerwowych. 
BRUTALNA PRAWDA: BRAK SKUTECZNEJ TERAPII
Mimo postępu nauk medycznych, wciąż nie znamy lekarstwa, które trwale cofnęłoby zmiany wywołane przez fibromialgię.
Oszukiwanie układu nerwowego: Farmakoterapia (pregabalina, duloksetyna, amitryptylina) ma jedynie podnieść próg bólu. Ulga bywa jednak znikoma, podczas gdy skutki uboczne są często dewastujące. 
Błędne koło: Wielu chorych wpada w pułapkę polipragmazji – przyjmują jednocześnie leki przeciwbólowe, nasenne i rozluźniające, co dodatkowo obciąża organizm.
Bezradność systemu: Sugestie w stylu „proszę unikać stresu” brzmią jak ponury żart dla osoby,
która nie śpi z powodu chronicznego bólu. To przerzucanie pełnej odpowiedzialności za stan zdrowia na barki pacjentów. 
WNIOSKI:
Dzisiejsza medycyna potrafi jedynie nieco „stłumić” sygnały bólowe, ale nie przywraca pełnej jakości życia sprzed diagnozy. Życie z fibromialgią to praca na pełen etat, wymagająca nadludzkiej siły przy jednoczesnym braku realnego wsparcia ze strony nowoczesnej farmakologii. 
